Cáceres & Los Barruecos

Beste vrienden,

Vanochtend ontbijten we met broodjes jámon iberico en ouderwetse filterkoffie (water opschenken uit een fluitketel). Dus lekkerbekkerij respectievelijk geurige nostalgie. 

Aldus versterkt en verkwikt rijden we naar het stadje Cáceres. De temperatuur is frisjes, maar het zonnetje schijnt evengoed lekker. Het historische centrum van Cáceres staat op een heuvel, én op de Unesco werelderfgoed lijst. De paleizen (veelal voorzien van een toren), de kerken en kloosters zijn prachtig bewaard gebleven. De Spaanse bouwstijl is gedrongen en robuust, maar zeker niet onelegant. Cáceres heeft een lange geschiedenis die teruggaat tot de Moorse en Romeinse tijd. Maar de bloei, en de paleizentijd is van de vijftiende en zestiende eeuw.

St Joris die de draak versloeg is de patroonheilige van de stad. Ze noemen hem hier San Jorge. In een van de kerken is een enorme maquette te zien met taferelen uit het Heilige land, opgebouwd met Playmobil spulletjes. Dat geeft een olijk en ontwapenend effect. En ook San Jorge ontbreekt niet.

Elk pleintje in het Centro Storico wordt bezet door een gitaarspeler, en als het spel je bevalt, mag je wat kleingeld strooien in de gitaarkist.

Op het Plaza Major is het gezellig druk met families die hier hun zondagmiddagwandelingetje plegen, een praatje maken en een terrasje pakken. In het nabijgelegen Obispo Galarza Parking tikken we het brute bedrag van Eur 1,60 af. Daarvoor mogen we ook nog even de brandschone toiletten bezoeken.

De tocht van vandaag voert ons verder naar Los Barruecos, een prachtig natuurgebied met meertjes en granieten rotspartijen. Het geheel lijkt op een enorme Zen-tuin. Maar er zijn ook veel vogels te bewonderen: een groep luidruchtige ganzen, veel ooievaars (die ze hier cigüeña noemen), die op de granieten transen nestelen en hoog in de lucht zweven op de termiek. Verder aalscholvers, futen, leeuwerikjes, een kwikstaart, een verdwaalde meeuw en wat parmantige steltlopertjes.

Op de weg terug naar ons huisje zien we af en toe weer groepjes kraanvogels overvliegen. Weer thuis zien we nog een steenuil. Maar die is echt van steen. Maar bij de drinkbak zien we een zwartkop, en iets wat verdacht veel op een blauwe ekster lijkt. We kunnen het echter niet goed zien, want de alarmroep van een merel laat ‘m snel vluchten.

Tenslotte rest ons na deze mooie dag het bijwerken van de dagboeken...