Trujillo & Pizarro

Beste vrienden,

De afwas is gedaan, de koffers zijn gepakt (nou ja, twee kleine rolkoffertjes) en het afscheid van Corné en Lia is hartelijk. De KLM verwacht ons pas om acht uur ‘s avonds op het Aeropuerto de Madrid, dus we hebben nog een hele dag om stuk te slaan. Eerst herhalen we de fijne wandeling van eerder deze week door de velden. We hopen op nog meer kraanvogels, en we worden niet teleurgesteld. Het kroew-kroew is niet van de lucht, of wel, eigenlijk. Er komen weer hele vluchten over.

Dan vatten de koe bij de horens, of liever de stier (we zijn tenslotte in Spanje) en werken ons laatste programmapuntje af. Het stadje Trujillo ligt zalig te zonnen in het prille januari-zonnetje, en we studderen op ons gemakje door de nauwe straatjes van de binnenstad. Op het Plaza Mayor is een trots ruiterstandbeeld van Pizarro te bewonderen. Pizarro komt hier vandaan, en is bekend om zijn veroveringstochten in Zuid-Amerika rond 1500. Hij stichtte de stad Lima in Peru. Hij heeft Trujillo nooit teruggezien, want hij werd in Zuid-Amerika vermoord door een mede-conquistador. 

Grote gedeelten van Zuid-Amerika zijn Spaanstalig, en half Noord-Amerika inmiddels ook. De bouwstijlen in Zuid-Amerika lijken erg op wat we hier in Spanje hebben gezien, maar dan mag geen verbazing wekken. In Trujillo staat ook weer een onvermijdelijk Alcazaba, met wel een erg mooi uitzicht over de omliggende heuvels.

De rit naar Madrid verloopt voorspoedig, vele Spanjaarden rijden de andere kant op, Madrid uit, het weekend tegemoet. De KLM is weer mooi op tijd, en zo kunnen wij het weekend thuis vieren.

De Romeinse ruïnes van Mérida

Beste vrienden,

Je bent gymnasiast of je bent het niet. Als je het wel bent, is een rondgang langs de Romeinse ruïnes van Mérida niet te versmaden. Maar ook als de klassieke cultuur niet helemaal aan jou besteed is, zal je hier onontkoombaar onder de indruk raken van de grandeur die ook nu nog van de gebouwen afstraalt.

De stad Emerita Augusta werd door keizer Augustus in 25 voor Christus gesticht ten behoeve van de legionairs die afzwaaiden uit zijn legioenen in Hispania, vandaar de naam Emerita (vgl. emiritaat). En de naam Mérida is daar een overblijfsel van.

Emerita Augusta groeide uit tot een van de belangrijkste Romeinse steden in Hispania, en was van alle gemakken voorzien. Hoewel gelegen aan de rivier de Odiana (of tegenwoordig Guadiana ), was de watervoorziening geregeld middels verschillende aquaducten uit de omliggende heuvels.

Een paar kilometer buiten de stad ligt de Embalse de Proserpina, een Romeinse stuwdam, met erachter een stuwmeer. Vanaf hier liep één van de aquaducten de stad in. Dat aquaduct is niet meer functioneel, maar de dam en het meer zijn er nog. En zowaar vinden we als we Mérida binnenrijden nog een stukje aquaduct dat overeind staat.

Het stedelijk vertier vond in deze pré-Netflix tijden plaats in het theater, met toneelvoorstellingen, en in het nabijgelegen amphi theater, met bloedige gladiatorengevechten en het doden van wilde dieren en Christenen. Beide liggen nabij het centrum van Mérida, en zijn mooi bewaard gebleven.

Verder bezoeken we de tempel van Diana, die ook nog overeind staat, zij het dat er in de 15e eeuw een paleisje binnen de tempel is gebouwd, en de Moren er ook de nodige sporen hebben achtergelaten.

Nu we het over de Moren hebben, ook die zaten honderden jaren in Spanje, en bouwden hier in de 9de eeuw het reusachtige Alcazaba (fort). Hiervoor hergebruikten ze de voorhanden liggende bouwmaterialen van de Romeinen en de Visigothen, onder andere die van de oude stadsmuur.

Net buiten de stadsmuren zijn ook een tweetal luxueuze Romeinse villa’s opgegraven, Casa del Mitreo en Casa del Amfiteatro. Er is veel moois te zien, waaronder mooie mozaïekvloeren en privé badhuizen.

Zelfs wij zijn nu toch wel een beetje verzadigd, maar we nemen toch nog een kijkje in het Circus. Hier zijn geen olifanten en clowns te zien, hier werden de paardenrennen gehouden. We moeten onwillekeurig denken aan de geweldige Amerikaanse film 'Ben Hur' uit de jaren vijftig, geschoten in Technicolor.

Er is vast nog meer te zien in Mérida. Zo is het museum met Romeinse artefacten momenteel helaas gesloten. Maar we hebben ruim genoeg gezien voor een dag. Morgen pikt de KLM ons weer op in Madrid, en vliegen we terug naar ons kikkerlandje. Beste vrienden, bedankt voor het lezen van dit blog, en/maar, houd je gereed voor een nabrander.

Basilica di Santa Lucia del Trampal & een wandeling bij Finca el Rabilargo

Beste vrienden, 

Vandaag doen we het even wat rustiger aan. We slapen een gat in de dag en tuffen na het ontbijt op ons gemak naar het stadje Alcuéscar, dat niet veraf ligt. Even buiten de bebouwde kom, aan de via de la Plata, ligt een kerkje gebouwd door de Visigothen: de Santa Lucia del Trampal. 

De basilica stamt uit de zesde eeuw en is liefdevol gerestaureerd. Het dak is dicht, en de drie absissen zijn voorzien van nieuwe witmarmeren altaren, en buiten staan volle sinaasappelbomen.

Volgens het Spaanse gezegde valt de sinaasappel niet ver van de boom, ze heten hier overigens naranja’s (spreek uit: narangas). 

De Visigothen kwamen uit Roemenië en omstreken, waar ze door de Hunnen verjaagd waren. Ze zochten hun heil in Spanje, en bekeerden zich tot het Christendom. De Via de la Plata is een oeroude handelsroute, die dwars door Spanje loopt. De naam komt van al-balat, wat in het Moors bestraat betekent. En het zijn de Romeinen die de weg hebben aangelegd. Dus is er vast wel een aftakking richting Rome. Plata is ook de Spaanse naam voor zilver. Maar díe zilverroute liep over de oceaan, van Amerika naar Europa.

De Finca waar we logeren heet el Rabilargo, wat langstaart betekent. Een ekster heeft een lange staart, maar de Spaanse ekster noemen we in het Nederlands blauwekster, want de staart is blauw. Je kan hier in de omgeving prachtig wandelen langs smalle weggetjes door de weilandjes, ommuurd met los gestapelde stenen. 

De schapen en koeien bekijken de wandelaars met een lodderig oog, maar de kraanvogels zijn alert en kiezen uit voorzorg massaal het zwerk onder luid kroew-kroew geroep. 

We vervolgen de wandeling door olijfgaarden en veldjes met steeneiken, voorzien van prachtige bloemetjestapijten.

Terug bij de Finca is inmiddels schaapsherder Mario gearriveerd, om het voorterrein te maaien met zijn kudde schapen. Dat is sneller dan een motormaaier, want er liggen allemaal stenen in het gras.

Real Monasterio de Nuestra Señora de Guadalupe

Beste vrienden,

In de Middeleeuwen verscheen hier in de Extremadura bij het riviertje de Guadalupe de Heilige Maria aan een eenvoudige herder. Op de plaats van de verschijning vond men een oeroud mariabeeld, een zogenaamde zwarte Madonna. Naar verluidt was het hier verstopt ten tijde van de invasie van de Moren in Spanje.Van het één kwam het ander, en nu staat er in het stadje Guadalupe een machtig klooster, de Madonna bevindt zich in de basiliek en Guadalupe is een belangrijk bedevaartsoord voor de nog altijd zeer katholieke Spanjaarden.

Voor wie de naam al zo bekend voorkomt, Guadaloupe is een Frans eiland in de Caribbiën, en kreeg haar naam van niet minder dan Columbus. Deze is na zijn ontdekkingsreis in persoon in dit klooster geweest om de heilige maagd te bedanken voor de goede afloop van zijn reis. Aanvankelijk dacht hij in Indië te zijn aangeland, vandaar dat de Indianen nu Indianen heten. Er is overigens ook een Nostra Señora de Guadalupe in Mexico, daar zijn ze ook erg katholiek.

Op weg terug naar ons huisje komen we langs La Moheda Alta. Hier bivakkeren de kraanvogels momenteel in groten getale. We zien ze met honderden door de velden scharrelen, en af en toe stijgen ze in kleine groepjes op en vliegen een stukje verder. Wat een elegante vogels!

Even verderop zien we nog een groep Spaanse zwarte varkens. Als ze ons in de gaten krijgen komen ze enthousiast aanrennen met z’n allen. Ze denken natuurlijk dat ze wat te eten krijgen, maar helaas, we hebben geen eikels bij ons.

Weer thuis in Arroyomolinos verdwijnt het zonnetje al snel weer achter de heuvelrug, en wordt het snel frisjes tot koud.

Vogels kijken in het Parque Nacional de Monfragüe

Beste vrienden,

Vandaag neemt onze gastheer Corné ons mee op vogelaarstocht. Hij heeft een stoere 4-wheel drive met achterin koelboxen met proviand en thermoskannen met koffie, en hij weet alle goeie plekjes voor het spotten van vogels. We starten meteen al met een high: een zevental grote traps, weliswaar op flinke afstand, maar goed te observeren met verrekijker en telescoop. Fotograferen is lastig met een eenvoudige camera, vandaar dit plaatje van internet. Maar die zijn afkomstig van lieden met loeressen van telelenzen.

In het Parque National zelf komen we bij een enorme rots waar letterlijk honderden gieren rondzwieren. De meeste zijn vale gieren, maar we scoren ook een enkele monniksgier. Het is een spectaculair gezicht, en we staan met een lekker warm zonnetje volop te genieten met onze verrekijkers.

Mochten we bang zijn dat de tour wat zou inzakken na zoveel moois, we worden niet teleurgesteld met het vervolg! Bij een volgende rots in het park ontmoeten we een groepje Nederlandse vogelaars, die hier al een tijdje staan. We brengen het geluk mee met onze 4-wheel drive, want na luttele minuten verschijnt er een paartje Spaanse keizersarenden. De verrukte uitroepen zijn niet van de lucht. En als apotheose verschijnt er ook nog een visotter in het stuwmeer beneden ons. De gevangen vis brengt ze naar twee schattige pups aan de kant.

We rijden verder door de randgebieden van het park, waar koeien grazen en kurkeiken groeien. De regen van de afgelopen weken heeft de boel hier flink ondergezet, en vele losse stenen muurtjes omgespoeld. 

Bij een eenvoudige vogelspotplaats scoren we ook nog een boomvol slaperige kwakken, en een brutale woudaap, een klein soort reigertje.

Al met al komen we vandaag op een respectabel aantal gespotte vogelsoorten: graspieper, rode wouw, raaf, steltkluut, kwak, Spaanse keizersarend, kievit, blauwe ekster, leeuwerik, roodborst, koolmees, vale gier, monniksgier, kraanvogel, ooievaar, buizerd, grote trap, witte reiger, klapekster, blauwe rotslijster, zwartkop, steenuil, ijsvogel, woudaap, witte kwikstaart, tiftjaf en aalscholver.

Tegen donker (dat is hier 19:00 uur) draaien we rozig, maar zeer voldaan het terrein van de Finca weer op. Een dag welbesteed!